Philips 258B6QJEB, 272S4LPJCB en BDM3270QP review: 3x WQHD van Philips

Philips BDM3270QP

De laatste van het trio WQHD-schermen van Philips in deze test is de BDM3270QP - wie bedreven is in het ontcijferen van productcodes of gewoon de inleiding heeft gelezen, weet dat het gaat om een tamelijk reusachtig 32-inch scherm, ofwel 81 oud-Hollandse centimeters. Dat is een formaat dat we meer recent hebben besproken voor Ultra HD-monitoren en waar we niet heel veel WQHD-modellen in tegenkomen, een enkele uitzondering daargelaten. Net als de BenQ BL3200PT maakt dit exemplaar van Philips gebruik van een AMVA-paneel, ongetwijfeld afkomstig uit dezelfde AU Optronics fabriek waar ook BenQ het paneel vandaan heeft. AMVA kenmerkt zich door een zeer goede zwartwaarde en hierdoor een bovengemiddeld goed contrast. De keerzijde is dat de kijkhoeken vaak wat kleiner zijn en dat sprake is van een kleine kleurverschuiving, maar niet zo erg als bij TN. 

De BDM3270QP staat op dezelfde voet als de hiervoor besproken modellen, zij het wel een maatje groter. Wederom kan het paneel op deze voet draaien, kantelen, in hoogte verstellen en zelfs roteren naar portretstand. Bij een monitor van dit formaat is dat laatste wat bewerkelijker, maar het kan wel, mocht je er behoefte aan hebben. Opmerkelijk is dat het paneel ondanks het grotere gewicht soepel op en neer beweegt op de standaard.

Bij dit scherm treffen we alweer VGA, HDMI, DVI en DisplayPort aan, alsmede audio in- en uitgangen, speakers en een 4-poorts USB hub met twee keer 3.0 (waarvan een keer met oplaadfunctie) en twee keer 2.0. Net als bij het 25-inch model zitten deze aansluitingen aan de rechterkant achter het paneel. 

Testresultaten kleurweergave

Als we kijken naar de testresultaten voor de kleurweergave, dan zien we wederom geen exacte overeenkomst met de sRGB-driehoek in het CIE-diagram, maar wel een nette verhouding tussen de onderlinge meetpunten. Het witpunt ligt net iets te veel naar cyaan, maar het hierdoor zichtbare kleurzweem is eigenlijk alleen op de testafbeelding waar te nemen. Groen, rood en blauw zijn iets oververzadigd en geel en magenta liggen wat ver uit de gewenste positie, maar onder de streep is de kleurweergave erg goed te noemen, met slechts zeer kleine afwijkingen in de deelkleuren en een gemiddelde afwijking van maar 2,55 volgens de CIE1994 standaard en 2,2 volgens CIE2000. Een uitstekend resultaat dus.

Testresultaten grijswaarden en gamma

Kijken we naar de grijsafwijking, dan meten we een zeer geringe 2,1 volgens CIE1994 en 2,7 volgens de striktere CIE2000 norm, beide onder de grens van drie en daarmee de facto niet waarneembaar. Het gammaverloop resulteert in een keurig gemiddelde van 2,26; kijken we naar de afzonderlijke kanalen dan zien we dat rood niet echt gelijke tred houdt met groen en blauw, rood is wat ondervertegenwoordigd en zeker vanaf zo'n 50% wit wat te donker. Desalniettemin is het gemiddelde zeker niet slecht.