Naim Mu-so en Mu-so Qb review: streamers met een stamboom

Naim Mu-so luisterimpressie

Algemeen kunnen we stellen dat de grote Mu-so, vermoedelijk mede door zijn DSP, ongemeen 'beschaafd' klinkt, waardoor bepaalde genres beter tot hun recht komen dan andere. Heel concreet leent hij zich meer voor een vioolconcert dan snoieharde speedmetal. Die beperking geldt in mindere mate voor niet-gecomprimeerde muziek, mogelijk doordat de DSP lossless gecomprimeerde audio probeert op te poetsen. Daarnaast valt op dat de Mu-so bij wat hogere volumes pas echt goed uit de verf komt, wat onverwacht is voor een apparaat met zoveel vermogen. Waar we zeer over te spreken zijn is de toonbalans, met zowel gedetailleerd hoog als overtuigend laag. 

Hoewel het hele front van de Mu-so van speakers is voorzien, met laag in het midden en hoog meer naar de zijkanten, is het stereobeeld niet zo breed als bij afzonderlijke speakers. De DSP doet zijn best, maar het blijft behoorlijk directioneel. Zeker beter dan de meeste modellen die we tot dusver gehoord hebben, maar gezien de breedte hadden we eigenlijk wat meer verwacht.

Generator van Bad Religion klinkt erg geciviliseerd; de opening van Thriller is kristalhelder, ruimtelijk en dynamisch met zeer goede definitie, maar ook hier blijft het weer wat beschaafd. Jim Croce’s I Got A Name wordt zeer mooi gereproduceerd, warm met uitstekend te identificeren instrumenten. De opening van One van Metallica klinkt als een klok, zij het misschien net wat minder imposant dan je zou wensen, maar desalniettemin prachtig gedefinieerd. Wanneer de vocalen beginnen missen we urgentie, bij het refrein vanaf 2:15 klinkt het te ingehouden. Bij Fight Fire With Fire missen we detail, zo is de lach rond de vierde minuut amper hoorbaar. Nightrain van Guns ‘n’ Roses klinkt nogal afgeknepen en zelfs wat hol, mogelijk speelt de compressie het nummer hier parten, maar dit is van onze selectie het nummer dat het zwakste overkomt. I surrender van Rainbow knalt in vergelijking weer prachtig uit de dubbele driewegspeakers.  

All These Things That I’ve Done van Killers is een van de mooiste weergaves die we tot dusver hoorden, mij ijl hoog, gevoelige vocalen en dynamische instrumenten. Hurt van Cash klinkt eveneens uitstekend en Kleine Jongen van Hazes golft zeer fraai uit de speakers, al lijkt er wel een lichte echo aanwezig te zijn, waardoor de stem bij tijd en wijlen een tikje meer galmt dan wenselijk.

Straight Outta Compton komt net als Nightrain totaal niet uit de verf, het klinkt afstandelijk en afgeknepen. De stemmen zijn uitstekend gedefinieerd, de muziek blijft op de achtergrond hangen. Op Low van Flo Rida is dan weer weinig aan te merken, alleen de laagste registers van de bas lijkt de Mu-so net niet te halen. Ook in het nummer van Armin van Buuren blijft de bas op de vlakte. Met Gin And Juice van Snoop Dogg kan hij beter overweg, zij het dat ook dit nummer wat te tam klinkt.

Waar de Mu-so echt schittert is met het Brandenburg Concert nr. 3, elke instrumentensectie is uitstekend te identificeren en te plaatsen. Ook de Nocturnes van Chopin worden sprankelend mooi geproduceerd.  De dynamiek van de Carmina Burana komt goed uit de verf, de urgentie wat minder. 

Het algehele beeld is dat de Mu-so voor pop en klassiek ongekend goede weergave biedt, voor rap en hip-hop bovengemiddeld goed klinkt maar wel met de genoemde kanttekening van de wat te gepolijste weergave, en voor rock en techno niet de beste ervaring levert. Ook kunnen we opmerken dat het volume waartoe deze streamer in staat is, veel hoger is dan je onder normale omstandigheden ooit zal wensen. Een kamer van 5x3,5x3 meter kan hij moeiteloos vullen, vermoedelijk een twee keer zo grote ruimte ook nog wel.