Naim Mu-so en Mu-so Qb review: streamers met een stamboom

Naim Mu-so Qb luisterimpressie

De Naim Mu-so Qb heeft een behoorlijk andere klankkarakteristiek dan de grote broer, al zijn er zeker ook overeenkomsten. Hoewel ook de Qb diverse muziek nogal eens 'beschaafder' laat klinken dan je zou wensen, komt dat toch minder voor. Mogelijk is dat door de andere basconstructie, de mono subwoofer met passieve radiatoren zorgt voor een wat steviger geluid. Midden en hoog klinken echter ook uitstekend en worden beslist niet weggedrukt. Deze speaker is meer nog dan de grote broer directioneel, al heeft Naim geprobeerd dat te compenseren door de tweeters onder een hoek te plaatsen. De reproductie is zeer coherent, bijna tastbaar solide.

Baby I Need your Loving van For Tops klinkt als een klok, de reproductie van Jim Croce is daarentegen wat minder open dan op de grote Mu-so, al is het beslist nog zeer fraai. Ook Hurt klinkt uitstekend en Thriller komt weliswaar wat minder hoog, maar klinkt wel dynamischer. Die indruk zet zich voort bij Generator van Bad Religion: hoewel wat rommelig, heeft het wel de urgentie die we misten bij de Mu-so. Ook Nightrain komt bij de Qb wel goed tot zijn recht, evenals One van Metallica en I Surrender van Rainbow. Kleine Jongen klinkt strakker, met minder galm dan we hoorden bij de grote broer. All These Things van The Killers klinkt goed, maar niet kippenvel-goed zoals bij het beluisteren op het duurdere familielid. 

Straight Outta Compton klinkt veel coherenter, de rap en ondersteuning zijn een geheel in plaats van twee aparte dimensie, maar echt enthousiast worden we toch niet: het klinkt nu bijna als een boombox. Dat is misschien in stijl, maar niet echt 'hifi'. Low gaat duidelijk meer de diepte in, Gin and Juice klinkt ronduit geweldig, relaxed en sfeervol. Alone van Van Buuren komt aardig uit de verf, maar de vocalen klinken wat metalig; beats en hoog zijn wel dik in orde. Ook Tiësto illustreert dat de Qb voor EDM een betere keuze is dan de grotere Naim. 

Voor klassiek is de Qb dan weer minder overtuigend. Het derde Brandenburg concert klinkt minder ruimtelijk, al is de definitie van instrumenten ook hier uitstekend. Beethovens Adagio sluit goed aan bij de karakteristiek van de Qb, maar de Carmina Burana klinkt wat hol in de opening en de dynamiek is op het randje, de zachte passages zijn bij lage volumes eigenlijk te mat.

Al met al zijn we van de Qb misschien nog wat meer onder de indruk dan van de grote broer, al heeft dat ook wel te maken met muziekvoorkeur en de testselectie. Ook bij de Qb valt op dat niet-gecomprimeerde muziek beter tot zijn recht komt, wellicht dus door de DSP die daar minder actief is. Hoe dan ook bevalt de kubus uitstekend.