Samsung Galaxy Tab 7.7 review: 7,7 inch met Super Amoled Plus

Geen Tegra maar Exynos

Zoals eerder al aangegeven zorgt een Exynos-chip uit de eigen fabrieken van Samsung voor de benodigde rekenkracht in de Galaxy Tab 7.7. Dit in tegenstelling tot de Galaxy Tabs die in 2011 op de markt kwamen, die 'gewoon' gebruikmaakten van de Tegra 2-SoC. De chip in de Galaxy Tab 7.7 is de Samsung S5PV310 Exynos 4210, die dezelfde ARMv7 dual-core processor bevat die we ook al tegenkwamen in de Galaxy S II en de Galaxy Note van Samsung. De klokfrequentie van beide kernen van de processor in deze tablet is net als bij de Note 1,4 GHz (bij de S II was dit nog 1,2 GHz), wat duidelijk hoger is dan de 1 GHz van de Tegra 2 en ook een tikje hoger dan de 1,3 GHz waar de vier kernen van de Tegra 3 op werken. Naast de twee kernen van de processor zit er ook nog een ARM Mali-400 MP GPU op de chip.

Wat opvalt als we onze vaste testbestanden voor videocompatibiliteit proberen af te spelen is dat ook de Galaxy Tab 7.7 hier geen perfecte score haalt. Gek genoeg speelt de tablet een 720p-MKV in High Profile helemaal niet af, maar levert de videocodec van onze 1080p-MKV (tevens High Profile) geen enkel probleem op. Het vervelende is dan weer wel dat bij dit bestand het audiospoor niet wordt afgespeeld.

Super AMOLED Plus op groot formaat (1280x800)

Niet alleen de SoC op de Galaxy Tab 7.7 is echter bijzonder. Ook de paneeltechnologie die Samsung heeft gebruikt voor deze tablet is iets radicaal anders. Op de Galaxy Tab 8.9 en 10.1 zat een PLS-scherm, een paneel dat even goed presteert als een IPS-scherm, maar volgens Samsung 10 procent helderder zou moeten zijn, al konden wij dat niet aan de hand van meetresultaten staven. Voor de Tab 7.7 heeft Samsung echter gekozen voor een paneeltechnologie die we kennen uit de smartphone-lijn van de fabrikant, namelijk Super AMOLED. In het geval van de Tab 7.7 komt hier nog het woordje 'Plus' achter, net als bij de Galaxy S II. De Galaxy Note moest het zonder het plusje doen.

Het verschil tussen Super AMOLED en Super AMOLED Plus zit hem in de distributie van de subpixels. Een Super AMOLED scherm zoals dat in de Galaxy Note zit maakt gebruik van een zogenaamde ‘pentile’ pixelstructuur. Normaal gesproken bestaat elke pixels uit drie subpixels, namelijk rood, groen en blauw, maar bij de Galaxy Note is een pixel altijd voorzien van een groene subpixel en ombeurten van een rode of blauwe. Voordeel hiervan is dat pentile schermen eenvoudiger te produceren zijn, omdat elke beeldpunt slechts uit twee, in plaats van drie elementen bestaat. Nadeel is dat kleine details lastiger weer te geven zijn en randen van objecten soms wat kartelig weergegeven worden. De Galaxy S II en de Galaxy Tab 7.7 die we hier bespreken hebben een RGB pixelstructuur heeft, wat betekent dat iedere pixel alle drie de subpixels heeft. Dit is dus duurder om te produceren, maar levert wel een mooiere weergave op, zeker als de pixeldichtheid afneemt.

Links de verdeling van de subpixels in een Super AMOLED scherm, rechts de verdeling in een Super AMOLED Plus scherm.

Vergeleken met IPS-panelen zoals we die tegenkomen in veel andere tablets, is de kleurdiepte van een AMOLED-scherm beter en vooral ook de zwartweergave. Dit zorgt ervoor dat het scherm van de Galaxy Tab 7.7 over het algemeen fijner is om naar te kijken dan dat van tablets die een dergelijk scherm niet hebben. Het voelt allemaal net iets 'warmer' aan.