1999: het kantelpunt
In 1999 kwam het kantelpunt, waarna 3Dfx langzaam haar koppositie moest inleveren. Begin 1999 introduceert Nvidia de Riva TNT2, terwijl 3dfx met de Voodoo3 kwam, bij welke gelegenheid men de eigen naam veranderde naar een kleine d. Reviews van beide kaarten zitten tussen de oudste artikelen die je op Hardware.Info online kunt teruglezen.
De TNT2 chip, ofwel de NV5, was qua architectuur vrijwel identiek aan de NV4, met als belangrijkste verschil ondersteuning voor AGP 4X, maximaal 32MB geheugen en het digitaal aansturen van TFT-schermen. Doordat Nvidia overstapte van een 0,35 µm naar 0,25 µm productieprocedé konden de klokfrequenties echter flink verhoogd worden. Het stond partners vrij om zelf de klokfrequentie te kiezen en snelle modellen (aangeduid als TNT2 Ultra) met een klokfrequentie rond of boven de 150 MHz waren niet ongebruikelijk. Hierdoor waren de prestaties van de TNT2 aanzienlijk hoger dan die van de TNT. Aan de ondersteuning voor 32-bit kleur en hogeresolutie-textures werd ondersteuning voor Bump Mapping toegevoegd, een technologie om reliëf te simuleren op 3D-oppervlakken.
De Nvidia Riva TNT2 (1999), hier op een kaart van ASUS, was een groot success.
Quake 3 en Unreal op de GeForce TNT2: ongekend mooie 3D graphics voor die tijd!
3dfx’ Voodoo3 was de eerste gecombineerde 2D/3D-kaart van het merk, waarmee direct een einde kwam aan de markt voor losse 3D-versnellers. Deze kaart kwam in verschillende varianten op de markt (Voodoo3 2000, 3000 en 3500) waarbij primair de klokfrequentie verschilde, van 143 MHz tot 183 MHz. De Voodoo3 was up to date wat 3D-effecten betreft, zo bood ook deze chip ondersteuning voor Bump Mapping. Maar 32-bit kleur in 3D waren nog steeds niet mogelijk en de grootte van textures was nog steeds beperkt tot 256x256 pixels.
Al bij de introductie van de Voodoo3 werd bekend dat het later verschijnende Quake III gebruik zou maken van hogeresolutie-textures en true color rendering, wat natuurlijk geen goed deed aan het imago van de Vooodoo3. Quake en Voodoo waren aanvankelijk immers een match made in heaven. Een andere misser: de Voodoo3 kaarten hadden uit kostenoverweging slechts 16 MB geheugen, de helft dus van de TNT2 kaarten. Dit zou later echt een bottleneck blijken, door het ontbreken van AGP-texturing, een technologie om textures direct via de AGP-bus vanuit het RAM-geheugen van de PC te benaderen. De catastrofale fout die 3dfx echter maakte was dat men dankzij de fusie met videokaartenfabrikant STB de kaarten enkel nog onder eigen merk ging uitbrengen. Bij de Voodoo en Voodoo2 zorgden merken als Diamond en Creative voor een uitstekend verkoopkanaal en (misschien nog wel belangrijker) heel veel marketing. Het overmoedige 3dfx dacht dat de Voodoo-merknaam sterk genoeg was om het allemaal zelf te doen, maar het zou van een koude kermis thuiskomen.
In onze preview van april 1999 schreven we al dat de Riva TNT2 op papier de betere kaart was en tests later dat jaar bevestigden die voorspelling. Uit onze eerste test van een Riva TNT2, de ASUS AGP-V3800 TVR, bleek al dat de kaart zeer snel was. De later verschijnende TNT2 Ultra was nog een stuk sneller, al schrokken we in onze review wel van de prijs van minimaal 550 gulden, gecorrigeerd voor inflatie ongeveer 335 euro nu. Onze review van de Vooodoo3 eindigde met een vernietigende conclusie: “Het predikaat van maker van snelste en beste 3D videokaarten is 3dfx helaas kwijt.”. Onze test van de Voodoo3 3000 in augustus zorgde wederom voor een lastige conclusie: qua snelheid uitstekend, maar de specificaties en mogelijkheden van de kaart waren bij uitkomst eigenlijk al achterhaald. We noemden het voorzichtig maar een “ideale videokaart als je volgend jaar toch van plan bent om weer een nieuwe te kopen”.
Vanaf de Voodoo3 ging 3dfx de kaarten zelf, zonder partners verkopen.
