MIMO
Zoals gezegd is de toekomstige 802.11n standaard, hoewel men het over implementatie nog steeds niet helemaal eens is, gebaseerd op de zogenaamde MIMO technologie. MIMO staat voor Multiple Input Multiple Output en werkt zowel aan de verzend- als een de ontvangstkant gebruik van meerdere antennes. De technologie maakt gebruik van een tot nu toe ongewenst neveneffect van draadloze communicatie: als je vanaf een accesspoint draadloos informatie verstuurd naar een PC binnen een draadloos netwerk, de gegenereerde radiogolven de PC meerdere keren zullen bereiken. Indien mogelijk uiteraard één keer rechtstreeks, maar aangezien radiogolven ook weerkaatsen op muren of meubels zullen alle signalen ook nog meerdere keren met enige vertraging en demping bij de ontvanger aankomen. Tot nu toe probeerde men deze bijverschijnselen altijd zoveel mogelijk de kop in te drukken en richten conventionele WLAN-producten zich puur op de grootste en dus meest directe radiogolf. We moeten echter niet onderschatten dat er veel van het zendvermogen op deze manier gewoon wordt weggecijferd.
MIMO werkt zoals gezegd met meerdere antennes, die allen tegelijkertijd andere stukken data versturen. Aan de ontvangstkant zijn er ook meerdere antenne’s die de verschillende signalen en alle reflecties daarvan opvangen. In plaats van het juist proberen weg te werken van de reflecties, wordt er in een MIMO-ontvanger juist dankbaar gebruik van gemaakt om te berekenen welke data tegelijkertijd werd verzonden. Door optimaal van alle reflecties gebruik te maken en meerdere stukke data tegelijk te versturen, weet MIMO allereerst hogere doorvoersnelheden mogelijk te maken, maar daarnaast is ook de dekking veel beter, zeker als er veel obstakels tussen de verzender en ontvanger staan.
MIMO weet de bandbreedte en dekking van draadloze netwerken te verbeteren door ook gebruik te maken van de reflecties van radiosignalen.
